Geen tijd

Terwijl ik zijdelings
Fruitvliegjes kweek
In het keukenraamkozijn
En de vaatwasser
Dienst doet als
Tijdelijke keukenkast
- waarom zou je hem leeghalen? –
Ren ik in verwarring achter
Mijn eigen leven aan
Met grote gebaren probeer ik
Er nog iets van te maken
Zodat het lijkt alsof alles
De bewust gekozen bedoeling was
Ik plan me een versuffing
In de hoop dat het echte leven zich dan
- Inderdaad, John Lennon!
Ineens wel aandient

- iebie, 11 nov 2015
© PoetryPleasures.com

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+

Autumn leaves

12187802_1640958869507704_1811688155448332706_n

Make like a tree
And leave
To wander
To wonder
Leaves behind
A trail of golden
Fall'en feathers
The beauty
Of dying grace
When I fall
In love
It won't be
Forever
But every time
A new spring
Again

- iebie, 2 nov 2015
© poetrypleasures.com

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+

Mijn straat

6-trrr-taktak

16 juni 2015
Ze hebben mijn stad verkracht
Vooruitgang noemt men dat
Ik hoor nog het ratelen
Van de plastic wielen
Van de buggy waarin ik zat
Lijnen van bakstenen
Vierkanten van stoeptegels
Trrrrrrrr taktaktaktaktak
Trrrrrrrr taktaktaktaktak
Bijna thuis
Maar nu op de straat geen tegels meer
Slechts eindeloos versteende visgraten
Gekleurd als een treiterende verwijzing
Naar de vorm die eens was
Ze hebben mijn land afgeragd
Ontwikkeling noemt men dat
Ik hoor nog het vitten
Van de kievieten
Boven het lege suikerbietenland
Toen een eindeloos vergezicht
Nu bezaaid met strak belijnde villa's
Mijn wilde land gevangen
Achter hekken
Onder keurig gemaaid gazon
Ze hebben mij straat gejat
Groeiperspectief noemt men dat
Ik weet nog de weg
De route is hetzelfde
Maar de straten zijn korter
De schuttingen lager
De huizen kleiner
De bomen reusachtig gegroeid
Zelfs als ik ongezien buk
Mijmerend door steegjes kruip
Zie ik dat het anders is
Dat ík anders ben
Ze hebben mijn jeugd afgepakt
Volwassen noemt men dat
En hoe vaker ik herinner
Hoe meer ik slechts
De herinnering zelf herinner
Een kopie van mijn werkelijkheid
Niets zo gelijkend, maar het is het niet
Ik moet dus zuinig zijn
Beter zet ik ze op rantsoen
Ik wil dit niet zien
Vernieuwingen verdringen mijn geheugen
Mijn verleden wordt een waas
Van omgeleide neuronen
Ik leef van een geschiedenis
Die nergens anders bestaat
Dan in mijn idiote hoofd
Ik verword tot het resultaat
Van mijn eigen hersenspinsels
Geheugeninteelt, carbon-identiteit
Mijn bestaan berust op louter fantasieën
Die denken dat ze echt zijn
Niets lijkt zo veel op waar ik vandaan kom
Niets is zo anders dan wat ik nog weet
En niets, niets hier is nog mijn thuis

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+

Zee

Zee_gr

Ik weet nog
Hoe we samen
Het duin in klommen
Mijn hand als vanouds
Geklauwd in de jouwe
Onsterfelijk jeugdig
Twee jonge vrouwen
Starend over het water
Naar het leven
Vol kansen en dromen
Zoals jij
Wist ik nog niet
Hoe dadelijk
Achter ons
Het circus
Met net gekapte zeiksnorren
En slijmerige likkebaarden
Ons zonder genade
De oorlog verklaarde
Hoe behendige parasieten
Met witte boorden
Vol wollige woorden
Je angsten bekoorden
Je injecteerden
Met onzichtbaar vergif
Zeker en langzaam
Je gedachten overnamen

Het duin duwt
De zee roept
Het water neemt

Nu zit ik hier
Een zonderling
Nog jong
Toch moe, verslagen
Mijn leven nu al
Achter me gelaten
De ruïne van een luchtkasteel
Een echo van afwezigheid
Ik stamel alleen nog
Zachtjes
Richting het water
Keer op keer
Mam, ik wil niet meer

– iebie, 30 Mar 2015
© PoetryPleasures.com

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+

Winter of zomer

Winter of zomer
Zomaar wakker
Van lichte adem
En allicht adrem
De ogen open
Verblind in vers daglicht
Hoe ver de dag ligt
Is onduidelijk
Als de zon door het beslagen raam
Naar binnen gluurt
Onze lijven betuurt
Rupsen in mijn buik
Tot vlinderen aanstuurt
Het wit op de daken
Is als zand in de duinen
Het bedlaken
Net een badlaken
Tenen zoeken zand
Om te verplaatsen
Gedachteloos in weg te graven
Tot de rust zo zwaar wordt
Dat je je om móet draaien
Uit moet rekken
Armen strekken
Ik sla de deken van me af
Voel de warmte
Van jouw lijf
In de zon
Op je buik
Het lijnenspel van jaloeziën
Maakt niet jaloers, want ik zie je
Strijk mijn vingers
Over je borst
Met factor 20, 30, 40
Voor je het weet
Lig je brandend en zwetend
Niets meer wetend
In
Klaar
Bij
Te komen
Half dromen
Uit te hijgen
Boven alles uit te stijgen
Bovendien
Klam ineen geklonken
Verzuchtend naar verfrissing
Gods water over gods akker
Want ja

Je maakt de zomer in me wakker

- iebie, 6 Mar 2015
© PoetryPleasures.com

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+

Aanzien

 

De koppige geest van hebzucht
Heeft reeds lange tijd
In overvloed gebaden
Steek nu de wolken lek
En hef het lege glas
Op lang vergane waarden
Elke letter in virtueel geschrift
Zal zijn betekenis herladen
Wanneer de God van aanzien
Eindelijk zijn vleugels rust

- iebie, Dec 2014
© PoetryPleasures.com

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+

Come play

foto

Come see me
Come hear me
Come touch me
Come hold me
Come share your world
And make me feel
I'm not the only one in need
For some genuine believe
In that this world has more than greed

Where is the empathy
As we hide behind our curtains
Take the truth from
Powered pigs that squeal for
Food to make them fatter

Come out and play with me
We used to dance around the fire
And tell stories of our hero's
Till we cuddled up together
Fell asleep with peaceful minds

And now we lie awake at night
In lonesome fenced-in villa's
Take our Valium with wine
So we don't have to face our demons
And can take comfort in denial

Come see me
Come hear me
Come touch me
Come hold me
Come share your world
And make me feel
I'm not the only one in need
For some genuine believe
In that this world has more than greed

Where is the curiousness
That let us interact with strangers
With an eager state of mind
To learn from different views on life
And appreciate the new

Come out and play with me
We used to show the tricks we learned
And teach them to each other
Till we performed an act of grace
Our talent complements the others

Now we hide away in fear
Stuck in rules from doctrinaires
Preach from books that are mere symbols
To a metaphor of Life
And we take comfort in our fights

Come see me
Come hear me
Come touch me
Come hold me
Come share your world
And make me feel
I'm not the only one in need
For some genuine believe
In that this world has more than greed

- iebie, 13 Jan 2015
© PoetryPleasures.com

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+

Have you ever

Have you ever
Felt the earth
Cradle you
As an infant in
Its mothers arms
Or seen the
Farthest stars blink
As they patiently
Watch over you

Have you ever
Felt the trees'
Embrace
Stronger than a house
Can hold your life
Or recognized
The comforting breeze
Sweeping happy tears
From your face

Have you ever
Been seduced by
The love for strangers
Becoming instant friends
You just never met
Or experienced
Utterly completeness
By being all alone
Yet never lonely

Have you ever
Ever
Been home
To a place
You've never
Been before
That grounds
All lasting longings
To a finally belong

Have you ever
Been home
Like that

- iebie, 22 Oct 2014
© PoetryPleasures.com

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+

Universum

Lopend, rennend, vluchtend hoor je
Bij elke schijnbeweging die je maakt
De sterrenstelsels van baan veranderen

Het kraakt en druist door alle vezels
Ruimte-tijd verbuigt zich gewillig tot je lot
Behalve als je opkijkt

Dan glimlacht de lieflijke maan
Alsof er niets aan de hand is
En ze al jaren hetzelfde rondje draait

Je neigt verward tot waanzin gedreven
En voelt tegelijk de waanzinnigheid
Van het leven

Je beseft zo jagend en achtervolgd
Dat jij niet over de aarde gaat
Maar de aarde onder jou rolt

Tijd is slechts een illusie van het brein
In flarden voel je de magische aanwezigheid
Van al wat gaat zijn

- iebie, 06 Oct 2014
©PoetryPleasures.com

Share my Pleasures:Share on FacebookTweet about this on TwitterShare on LinkedInPin on PinterestShare on TumblrShare on StumbleUponEmail this to someoneShare on Google+